Kurutulmuş dün mevsimi
Benliğimi nesnelere yüklediğimi farkediyorum. Hatıralar yükünün ağırlığı çöküyor üzerime.
Sürekli eve döndüğümde, eve dönüşlerin mecburiyetinde, kapıdan içeri girdiğimde gözüme çarpan nesnelerin büyük ağırlığı ile yığılıp kalıyorum kanepeye. Kurtulmam gerektiğini, hesaplaşıp bitirmem gerektiğini iyice öğretiyorum kendime -ögretmeye çalışıyor muyum- Ama nerdee. Ağrılarından kurtulmak istemeyen hasta olur mu? Olur. O benim işte. Ya ağrılar geçtikten sonra unutursam. Unutmak ne büyük utanç. Ben yaşatmanın yanındayım. Neyi niçin neden. Sebebini bilmiyorum. Ama şemsiyeyi kıran o roman kahramanı gibi hayatımla yüzleşirsem benim için hiç iyi olmaz. Suyu boşalmış boş bir sürahi gibi kalırım. Toprağı kurumuş çiçek gibi solarım. Yangı nedir bilir misiniz? Bütün yolların ortasında kalıp gidememektir. 08.07.2019
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder