Alejandra Pizarnik'in bir şiirini paylaşıyorum. Bir kaç defa okudum. Şiiri ilk okuduğumda, "bu rüyayı ben görmüş gibiyim." dedim.
L'OBSCURITÉ DES EAUX
"Rüyamda yükseklerden akan suyun çağıltısını işitiyorum. Kelimeler su gibi dökülüyor, ben dökülüyorum. Gözlerimin resmini çiziyorum gözlerime, sularımda yüzüyorum, sessizliklerimden söz ediyorum kendime. Bütün gece dilimin bana bir şekil vermesini bekliyorum. Ve bana doğru esen rüzgârı düşünüyorum, içimde yer eden rüzgârı. Bütün gece bilmediğim bir yağmurda yürüyorum. Şekillerle ve hayallerle dolu bir sessizlik verdiler bana (diyorsun sen). Ve perperişan koşuyorsun tek başına kalmış bir kuş gibi rüzgârda."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder