Onur Çalı'nın 'Dünlükler'ini okumaya devam ediyorum. Altını çizdiğim bir bölüm:
"Bazen yazmaya çalışsanız da beyhudedir. Çünkü, öyküyü kediye benzeten usta öykücü Cemil Kavukçu'nun dediği üzere, "Ben öyküyü kovalamıyorum. Şimdi ne yazsam, acaba bundan bir öykü çıkar mı diye düşünmüyorum. Kedinin ayaklarıma sürünüp başını okşatacağı ânı bekliyorum."
Şiir içinde geçerli değil mi bu düşünce. Birilerinin ilham dediğine Cemil Kavukçu kedi demiş. Zorlamayla olmuyor. Zamanı gelince yazılıyor işte.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder