Sanki hayatım hep İstanbul’a gelmek, sürekli olarak İstanbul’a doğru gelmek gibi gelişmiş. Hatta otuz küsür yıldır, İstanbul’da olduğum halde sanki hep hala İstanbul’a sanki hep hala İstanbul’a doğru gelmekteyim. İstanbul’da İstanbul’a gidiyorum hala. Belki de bir anlamda İstanbul kalmadığı halde, ben İstanbul’a gitmeye çalışıyorum. İstanbul’u arıyorum, ama İstanbul boyuna kayboluyor sanki anlamıyla, Venedik’in fizik olarak battığı gibi batıyor. Sanki bir elimizde, kaybolan, batan bir kuştan kalan tüyler gibi bir şey kalacak İstanbul’dan diye bir duygu yiyip bitiriyor içimiz. Sezai KARAKOÇ